وقتی تیم کار میکند، اما تصمیمها جلو نمیرود !
بهعنوان ناظر یک پروژه که سه ماه از شروع آن گذشته بود، شاهد فعالیتهای مستمر پیمانکار بودم:
- جلسات منظم
- خروجیهای پیدرپی در Figma (با تمرکز بر زاویه دید عینی !)
- بحثهای مفصل با بهرهبردار
- اصلاح و بازبینیهای مداوم
اما از بیرون که نگاه میکردم:
- تصمیمهای اصلی هنوز گرفته نشده بودند
- دامنه مسئله برای پیمانکار شفاف نبود
- هر نسخه جدید، سؤالهای جدیدی تولید میکرد
پیمانکار مرتب تأکید میکرد که “هر artifact ای که لازم باشد تولید میکنیم.” ولی مشگل در این خواسته نبود . “مسئله تلاش برای فهم سیستم آنطور که باید باشد است !” ، ولی پیمانکار سیستم آنطور که فکر میکرد هست، دیده بود.
برداشتی که به آن رسیدم این بود که مشکل، کمکاری یا ضعف فردی نیست. در سیستمهای پیچیده، وقتی انسان، ابزار، داده و تصمیم در هم میپیچند، فهم مسئله بهتدریج از خود سیستمی که قرار است توسعه پیدا کند فاصله میگیرد. در چنین شرایطی، اجزا دنیای مسئله قابلیت نگاشت یک به یک به اجزا دنیای سیستم را ندارند و صرفِ نگاه عینی به artifactها، الزاماً ما را به تصمیم نمیرساند. بهنظرم بخشی از مهندسی، نه ساخت سیستم، بلکه ساختن فهم مشترک از سیستم است.
تجربه من در چنین پروژه هایی قبل از اضافه کردن Artifact های جدید، انجام یک کار به ظاهر ساده است ! صریح کردن اینکه هر نقش، در مورد مسئله چگونه فکر می کند ؟ تا وقتی این روایت ها در کنار یکدیگر ننشیند خروجی بیشتر الزاما به تصمیم بهتر منجر نمی شود !
