نامگذاری، تجربه و ابهام معنا
مسیری که از آن به نام گذاری چیزها می پردازیم از فرآیندهایی که از طریق آنها به تفکر، شناسایی و دسته بندی و در مجموع به درک می رسیم، جدایی ناپذیرند. دلایل اصلی عدم استقلال معنای واژه ها در پیوندی مستحکم با تجربه انسان است . دسته بندی های زبانی بسیارمنعطف با دسته بندیهای تجربه ما هستند. زبان این امکان را به ما میدهد تا به هر تجربه ممکن، معنایی تازه بدهیم و مرزهای آنچه را که قابل بیان است به طور پیوسته گسترش دهیم. در زبان نظم و تغییر دو نیرو هستندکه به یکدیگر وابسته اند . ویژگی عدم قطعیت در کلمات به آنها اجازه می دهد که در هر موقعیت، معنایی مناسب به خود بگیرند. پتانسیل ساختاری زبان به همراه عدم قطعیت موجب “مبهم” بودن علائم می گردد. این حالت ناشی از فاصله میان ساختار گسسته زبان و ماهیت پیوسته تجربه انسانی است . حال سوال این است که در میانه حفره های این تجربه پیوسته و عدم حضور ساختارهای زبانی از پیش تعریف شده در آنها، چگونه با ابهام کنار بیاییم ؟ از طرفی این ابهام در معنا ناشی از این واقعیت است که خود معنا پدیده ای پیچیده است که ابعاد مختلفی دارد و به سختی می توان آن را به یک موئلفه واحد تقلیل داد . با در نظر گرفتن تفاوت هایی که در علوم مختلف برسر نوع نگاه به معناشناسی وجود دارد می توان سه رویکرد اساسی در تعریف معنا را مشخص کرد :
- معنا به عنوان مرجع : چیز یا وضعیت واقعی که یک بیان به آن اشاره دارد
- معنا به عنوان رابطه ی درونی عناصر زبانی : ارتباط هر عنصر زبانی با سایر عناصر
- معنا به عنوان مفهوم ذهنی : یعنی تصویر ذهنی ای که یک بیان در ذهن ما تداعی می کند.
پ.ن : در روزگاری نزدیک که فکر می کردم از عهده خواندن کلیه متون انگلیسی برمیآیم، سری به متون تخصصی خارج از حوزه نرم افزار زدم و واقعیت را دیدم . لازم است هر از گاهی از حوزه خود خارج شویم و جهان بیرون را هم ببینیم . قطعا سختی و دشواری های بسیاری خواهد داشت ولی لذت را در برگشت به جای قبلی خواهیم دید .
